بهار موسم تحول

به نام خداوند جان وخرد کزین برتر اندیشه برنگذرد

با آمدن فصل بهار، روز ها یکی پس از دیگری فصل را به سوی تغییر و تبدیل به جلو می برند، روز ها و شب ها خسته نشده اند و نخواهند شد ازین پیش روی. سال های سال است که این گذر تدریجی را اداممه داده اند و تا به اینجا رسیده اند هر کدام به اندازه سهم کوچکی از زمان که داشته اند کوتاهی نکرده اند در سرما و گرما همه به سوی بهار حرکت کردند و سرانجام می رسند. آنها رسیدن را سال های سال است که تکرار کرده اند نظاره گر غفلت و بی توجهی انسان ها در قالب زمانی خودشان بوده اند انگاره که روزمره ی شان، بی خیالی انسان ها نسبت به خودشان است اما اما ،آنها می روند چون ایمان به رسیدن دارند

باور قلبی که محرک آن هاست ،مشاهده ای که از رسیدن به بهار در پس سردی های مهلک و جان فرسای اسفند و بهمن و دی ماه دارند، نیرو بخش جانشان در گرمای شدید شهریور و مرداد است.

روز ها، رفتن را خوب بلدند ورق زدن صفحات زمان را از بر اند در ناخود آگاه آن ها حول دادن زمان به سمت جلو گویی یک وظیفه است ،می برند و میروند.

در مسیر رفتن روز ها به سمت بی نهایت، کاش ما مسافر بهار باشیم و جا نمانیم در داغی تابستان و یخبندان زمستان. کاش سوار بر روز های تندرو شویم و دست بشوریم از سکون و ماندن های جاهلانه و کور. ماندن در گذشته ای تاریک و خراب حاصلی جز جا ماندن از بهار ندارد

راه روز ها مشخص است پای کوبان به سمت فصل تازگی در حرکت اند برای همه، جا دارند هر کسی بخواهد می تواند سوار شود

نکند که جا خوش کرده باشیم در گرما و داغی کینه های گذشته اگر پایمان فرو رفته باشد در مذاب آتش فشان کینه و بدی و غضب اگر سوی مهربانی چشمانمان را سوز سرمای زمستانه بی روح برده باشد دیگر توان حرکت به سوی قطار لحظه ها را نخواهیم داشت جا خواهیم ماند از فرجامی بهاری و عاقبتی سبز، خواهیم ماند در زردی پاییز و جهنم تابستان

مسافرین خوش قلب بهار سوار بر مرکب زمان، همان هایی هستند که دست از ماندن کشیده و آماده رفتن شده اند گویی ماندن آن ها را اذیت می کند و شوق رسیدن به بهار بی قرارشان کرده .

بیایید جا نمانیم بیایید تعصب ماندن ما را از رسیدن عقب نیاندازد راه به سوی بهار است حیف است در برف و بوران بمانیم سردی و زردی پاییز را برای رسیدن به سبزی و نشاط بهار رها کنید

به آن سوی این راه طولانی فکر کنید به ایستگاه بهار ........

بهار موسم تحول...